Z dyżurującymi pracownikami poradni można kontaktować się telefonicznie, e-mailowo:

• Chełmża – 56 6756727,  e-mail: sekretariat@poradnia-chelmza.pl          
• Filia w Dobrzejewicach – 609 461 548,

e-mail: sekretariat.dobrzejewice@ poradnia-chelmza.pl          

• Oddział w Grębocinie – 603 187 637,

e-mail: sekretariat.grebocin@ poradnia-chelmza.pl          

• Oddział w Złejwsi Wielkiej -56 5767771,

 e-mail: sekretariat.zlawies@ poradnia-chelmza.pl  

• Oddział w Małej Nieszawce –  661 539 996,

 e-mail: sekretariat.zlawies@ poradnia-chelmza.pl  

Formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej:

1. Dla rodziców:

• poradnictwo telefoniczne i poprzez e-mail dotyczące:
• prowadzenia rozmowy z dzieckiem dotyczącej konieczności pozostania w domu i dbania o zdrowie swoje i innych,
• trudności edukacyjnych,
• trudności wychowawczych
• trudności emocjonalnych, z uwzględnieniem radzenia sobie z lękiem wywołanym aktualną sytuacją epidemiologiczną oraz zdalnym nauczaniem
• wspomagania dziecka w procesie samodzielnej nauki w domu –harmonogram dnia, planowanie pracy i motywowanie do wysiłku intelektualnego, bezpieczeństwa w sieci,
• wstępna diagnoza problemu: wywiady zdalne, analiza dostarczonej dokumentacji, porady,
• konsultacje logopedyczne.

2. Dla nauczycieli:

• poradnictwo telefoniczne i poprzez e-mail dotyczące:
• prowadzenia rozmowy z rodzicem dotyczącej obecnej sytuacji oraz konieczności pozostania w domu i dbania o zdrowie całej rodziny,
• redukowania poziomu lęku u uczniów i ich rodziców,
• organizacji pracy ucznia w trakcie nauki zdalnej,
• dostosowania wymagań edukacyjnych podczas edukacji zdalnej,
• trudności emocjonalno-motywacyjnych uczniów, z uwzględnieniem radzenia sobie z samodzielną nauką w domu i ocenianiem,
• trudności emocjonalno-społecznych uczniów wynikających z obecnej sytuacji i izolacji społecznej.

3.Dla uczniów:

• poradnictwo telefoniczne i poprzez e-mail dotyczące:

• dbania o zdrowie psychiczne,
• planowania i organizacji samodzielnej nauki w domu oraz terminowości wykonywania zadań w systemie zdalnym,
• radzenia sobie z sytuacją ekspozycji społecznej podczas zajęć on-line,
• trudności emocjonalnych, z uwzględnieniem radzenia sobie z lękiem wywołanym aktualną sytuacją epidemiologiczną,
• radzenia sobie z ocenianiem w systemie zdalnym,
• uświadamiania cyber zagrożeń i sposobów reagowania na nie,
• zaspakajania potrzeby własnej przestrzeni,
• radzenia sobie z izolacją społeczną i zaspokojenia potrzeby kontaktów rówieśniczych.

Dokumenty  można kierować pocztą, na e-mail lub złożyć w skrzynce podawczej, znajdującej się w poradni. Druki do pobrania na stronie poradni (www.poradnia-chelmza.pl). Specjaliści skontaktują się z zainteresowanymi, by omówić dalsze postępowanie.

Informacja na temat dyżurów

W związku z ogłoszeniem w kraju stanu epidemii, w trosce o zdrowie i bezpieczeństwo dzieci, rodziców oraz pracowników poradni, specjaliści z PPP służą Państwu wsparciem w formie porad i konsultacji telefonicznych, poradnictwa internetowego pod adresem e-mail:

Dyrektor- dyrektor@poradnia-chelmza.pl

Bożek Luiza – bozek@poradnia-chelmza.pl (psycholog)

porady telefoniczne – psycholog, od pon. do pt. od godziny 9.00 do 12.00 tel.: (603 187 637)

Porady z Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej:

Jako chronić dziecko przed lękiem zarażenia się koronawirusem?

Chroń dzieci przed informacjami na temat choroby przekazywanymi przez środki masowego przekazu.
Spokojnie poinformuj dziecko jak możemy się chronić przed zakażeniem, ważne żeby rodzice przestrzegali zasad higieny i czynności higieniczne wykonywali razem z dzieckiem (np. wspólne mycie rąk).
Nie panikuj, wszelkie objawy infekcji typu kaszel, gorączka określaj wobec dziecka jako zwykłe przeziębienie, a poza jego wiedzą skonsultuj z lekarzem i podejmij środki przez niego zalecone.
Zorganizuj czas wolny dziecku, by nie czuło panującego dookoła napięcia, zobaczyło, że pomimo pandemii życie toczy się dalej i jest w nim czas na rozrywki i przyjemności.
Sprawdź co dziecko wie na temat koronawirusa, odsianie informacji prawdziwych od nieprawdziwych obniży poziom lęku
Spokojnie odpowiadaj na wszystkie pytania zadawane przez dziecko, jeśli nie znasz odpowiedzi, mów NIE WIEM – to jest lepsze niż snucie fantazji.
Bądź dla dziecka przykładem, podkreślaj wagę ograniczenia kontaktów społecznych, mów o wadze mycia rąk, pokazuj jak robić to poprawnie. W ten sposób pokazujemy dziecku, że w tej trudnej sytuacji wiemy co robić i mamy jakiś wpływ.
Przygotuj razem z dzieckiem zdrowe posiłki, rozmawiaj o istocie zdrowego odżywiania i jego wpływie na zwiększenie odporności. Najmniejsze rzeczy robione wspólnie, zmniejszą bezradność naszą i dziecka.
Ułóż harmonogram dnia z określeniem czasu przeznaczonego na zabawę i naukę, każda przewidywalność uspokaja i redukuje lęk.
Zadbaj o więź, która daje dziecku największą siłę, ale w trudnych chwilach nie wahaj się skorzystać z pomocy specjalistów.

,,Nie myśl o tym, czego ci brak, lepiej pomyśl o tym, co możesz zrobić z tym, co masz”

Ernest Hemingway

Godziny pracy pielęgniarki szkolnej

co drugi czwartek w godz. 8.00- 10.00

BLIŻEJ SIEBIE – DALEJ OD UŻYWEK…

Być rodzicami nastolatka nie jest łatwo. Jeżeli jednak rozumie się i pamięta, że okres dorastania jest tak samo trudny dla rodziców, jak i dla dziecka – to połowa sukcesu.

Większość rodziców najbardziej boi się okresu, kiedy dziecko zaczyna dorastać. Zaczyna wtedy wymykać się spod kontroli, buntuje się, poszukuje nowych doświadczeń, a rodzice czują się bezradni, w dodatku mniej ważni dla dziecka niż jego rówieśnicy.

Wszyscy chcemy być dobrymi rodzicami i na ogół nie szczędzimy wysiłku, aby nasze dzieci były szczęśliwe. Staramy się, chcemy dla dziecka jak najlepiej, a mimo to zdarza się, że spotykają nas rozczarowania, a dziecko sprawia kłopoty.

Ten krótki poradnik jest adresowany do wszystkich rodziców. Być może porady tu zawarte dla wielu osób są oczywiste, ale być może dla niektórych okażą się pomocne i zwrócą ich uwagę, że rodzice mają decydujący wpływ na to, czy dziecko sięgnie po środki uzależniające.

Nie ma prostych i skutecznych recept na to, jak całkowicie uchronić dziecko przed używkami, ale jedno jest pewne: im lepszy mamy kontakt z dzieckiem, tym łatwiej ustrzeżemy je przed środkami uzależniającymi.

Rozmowa jest podstawą dobrych kontaktów z dzieckiem, bo pozwala lepiej poznać jego świat, oczekiwania, marzenia, ale też różnorodne problemy. Nie bójmy się rozmawiać także na trudne tematy. Wiedza o różnego rodzaju używkach (papierosy, alkohol, narkotyki, dopalacze itp.) pomaga przełamać opory przed rozmową z dzieckiem na ten trudny temat. Im więcej wiemy na ich temat, tym łatwiej przekonamy dziecko o ich szkodliwości. Używajmy rzeczowych argumentów.

Co warto wiedzieć i robić, aby chronić dziecko przed środkami uzależniającymi :

• znać prawa rządzące rozwojem dziecka,
• wiedzieć jak budować dobry kontakt z dzieckiem,
• znać powody, dla których młodzi sięgają po środki uzależniające,
• być konsekwentnym w przestrzeganiu zasad,
• mieć rzetelną wiedzę na temat różnych środków uzależniających (papierosy, alkohol, narkotyki, dopalacze itp.).

Zapraszam do zapoznania się z pozostałymi materiałami, które mam nadzieję, będą wsparciem dla Państwa w trudnej, rodzicielskiej roli.

BUDOWANIE ZASAD

Rodzina jest podstawą do uczenia dzieci jak żyć wśród ludzi i jak sobie radzić w życiu. To jak porozumiewamy się między sobą, w jaki sposób rozwiązujemy problemy, jak troszczymy się o siebie nawzajem – pokazuje dzieciom, co jest właściwe i pożądane, a co nie jest. W ten sposób budujemy system wartości, którym będą się kierowały. Zadaniem rodziców jest stwarzać sytuacje sprzyjające rozwojowi tych ważnych umiejętności.

Najczęściej zasady współżycia w rodzinie funkcjonują w sposób naturalny, wynikają z ogólnych norm społecznych lub związane są z pewnymi tradycjami. Dotyczą najczęściej poszanowania prywatności, nieużywania przemocy, podziału obowiązków domowych, uczestnictwa w wydarzeniach rodzinnych.

Zasady panujące w rodzinie powinny ułatwiać jej funkcjonowanie, ale nie ograniczać nikogo. Zakazy powinny zaś dotyczyć tylko spraw naprawdę istotnych – bezpieczeństwa, zdrowia, wzajemnego traktowania się.

Stawiaj dziecku drogowskazy, aby mogło bezpiecznie dorastać!!!

Trochę inną sprawą jest ustalanie zasad w rodzinie dotyczących dzieci. Nie da się wychować nastolatka bez stawiania mu pewnych ograniczeń. Wyznaczanie tych granic jest trudne, ale bardzo potrzebne. Dorastanie jest tak burzliwym okresem, że młody człowiek musi wiedzieć na co się zgadzamy, a na co nie. Czasem buntuje się i próbuje przekraczać te ustalenia. Wtedy powinien dowiadywać się jakie są konsekwencje tych zachowań. Stawianie ograniczeń wymaga od rodziców zaangażowania i traktowania poważnie wprowadzanych zasad. Tylko wtedy mają one sens i działają. Pozostawianie dziecku zbyt dużej wolności najczęściej nie sprawdza się.

CZEGO DORASTAJĄCE DZIECI POTRZEBUJĄ OD RODZICÓW?

Dorastające dzieci potrzebują naszej dyskretnej obecności, dostępności i gotowości

do udzielenia im pomocy. Wierzą, że w porę zareagujemy, gdy dzieje się coś niedobrego
i znajdziemy sposób, aby rozwiązać problem. Chcą widzieć w nas swoich sojuszników,
na których mogą liczyć w trudnych momentach. 

Czego więc potrzebują od nas nasze dzieci:

• Poczucia więzi i przynależności do rodziny. Chcą czuć, że są kochane, rozumiane i mogą liczyć na wsparcie rodziców. Potrzebują naszego szacunku, przyjaznej atmosfery w domu – poczucia bezpieczeństwa.
• Poczucia własnej wartości. Chcą, aby doceniać ich wysiłki w osiąganiu sukcesów oraz chcą mieć pewność, że nie zostaną przez nas skrytykowane i odrzucone, gdy coś się nie uda.
• Wiarygodności. Chcą mieć pewność, że zachowujemy się tak jak mówimy, ale także, że potrafimy przyznać się do własnych słabości, niewiedzy i błędów.
• Sprawiedliwego traktowania. Przekonania, że rodzice w niejasnej sytuacji zareagują w oparciu o wnikliwe rozpatrzenie sprawy.
• Stanowczości w ważnych sprawach. Potrzebują jasno określonych reguł i konsekwencji w ich przestrzeganiu.
• Poszanowania intymności i dyskrecji. Chcą mieć pewność, że granice ich prywatności są przez nas respektowane.

DLACZEGO TAK TRUDNO BYĆ RODZICAMI NASTOLATKA?

Problemy dorastania

Młodzi ludzie buntują się przeciw dorosłym, a rodzice są pierwszymi dorosłymi, przeciw którym ten bunt jest skierowany. Dzieci w okresie dorastania chcą być traktowane jak dorosłe i nie godzą się z zakazami i ograniczeniami stosowanymi przez rodziców. Taka postawa jest wyrazem naturalnego w tym wieku dążenia do wyodrębnienia się i niezależności, ale najczęściej rodzi konflikty.

Rówieśnicy

Dla nastolatków najważniejsza staje się grupa rówieśnicza. Bycie w grupie rodzi konieczność dopasowania się do niej, zyskania akceptacji – czasem za wszelką cenę, wbrew temu, czego oczekują dorośli. Często młodzi ludzie darzą większym zaufaniem przyjaciół niż rodziców, dlatego próby ograniczania im swobody w tym zakresie na ogół kończą się niepowodzeniem. Dla rodziców to trudny test wytrzymałości, cierpliwości i rodzicielskiej miłości.

Tempo życia

Życie codzienne obecnie podlega różnorodnym presjom. Dotyczy to zarówno dorosłych, jak i dzieci. Wielu rodziców zmaga się z bezrobociem, wielu zaś poświęca swojej pracy zarobkowej dużo czasu. Dorastające dzieci również już od najmłodszych lat podlegają wyjątkowej presji – oczekuje się od nich osiągnięć w szkole, ładnej sylwetki, sukcesów. Coraz mniej chwil pozostaje na rozmowy i wspólne spędzanie czasu. 

GDY COŚ SIĘ PSUJE, CZYLI JAK POPRAWIĆ KONTAKT Z DZIECKIEM…

Bywa, że mimo wielu wysiłków włożonych w wychowanie dziecka nasz kontakt z nim w okresie dorastania nie jest najlepszy. Czy można coś naprawić? Na pewno można nad tym pracować, ale nie jest to łatwe. Utracone zaufanie, brak wiary, złość to sprawy, które – gdy narastały latami – mogą być trudne do zmiany, ale są możliwe i należy próbować.

Jeżeli chcesz wprowadzić zmiany, to powiedz o tym dziecku. Porozmawiaj z nim o tym, co i jak chcesz zmienić. Wyjaśnij mu dlaczego i poproś o współpracę. Dziecko musi widzieć, że zależy ci na poprawieniu kontaktu.

Jeśli dotychczasowe próby porozumienia się z dzieckiem nie powiodły się, należy podjąć nowe działania. Nie warto rezygnować z bliskości. Oboje tego potrzebujecie.

Jeżeli jakieś zachowanie twojego dziecka jest dla ciebie nie do przyjęcia, spróbuj to zmienić. Powiedz mu:

• o jakie konkretnie zachowanie ci chodzi,
• jakie uczucia przeżywasz, gdy ono zachowuje się w ten nieakceptowany przez ciebie sposób,
• dlaczego to zachowanie jest twoim zdaniem niewłaściwe,
• jakie konsekwencje dla ciebie lub innych ma to jego zachowanie,
• jakiej zmiany oczekujesz.

Jeśli chcesz przeprowadzić z dzieckiem poważną rozmowę po to, by wprowadzić zmiany w waszej rodzinie, to:

• znajdź na nią jakiś spokojny moment,
• zajmuj się tylko tą konkretną sprawą,
• mów o tym, co w związku z konkretnym zdarzeniem czujesz,
• słuchaj uważnie, co dziecko ma ci do powiedzenia,
• zadbaj o to, by każdy mógł przedstawić swój punkt widzenia i wyrazić własną opinię,
• zakładaj możliwość zmiany swojego zdania,
• bądź gotowy do kompromisów,
• koncentruj się na rozwiązaniu problemu, a nie na tym kto wygra. 

WARTO PAMIĘTAĆ O KILKU WAŻNYCH SPRAWACH…

Bądź przykładem, szanuj prawa dziecka, bądź konsekwentny, ucz…i rozmawiaj

• Bądź przykładem. Postępuj tak, by być wiarygodnym. Dzieci są dobrymi obserwatorami i łatwo zauważą, gdy nie robisz tak, jak mówisz.
• Wymagaj, ale stawiaj dziecku warunki możliwe do spełnienia.
• Bądź konsekwentny, aby dziecko liczyło się z tobą i wiedziało, że ustalone przez ciebie normy w ważnych sprawach muszą być respektowane.
• Poznaj przyjaciół i znajomych dziecka. Pamiętaj, że w tym wieku koledzy odgrywają ważną rolę i często mają duży wpływ.
• Szanuj prawo dziecka do własnych wyborów, opinii, dysponowania swoim wolnym czasem. Doradzaj, ale nie narzucaj swojej woli.
• Nie bądź nadmiernie opiekuńczy. Pozwól dziecku zdobywać doświadczenia; ono uczy się życia przede wszystkim robiąc nowe rzeczy, sprawdzając. Czasem popełnia przy tym błędy, bądź zatem czujny i w porę reaguj.
• Określ jasno zasady dotyczące zakazu stosowania środków odurzających i innych używek, ale sam też unikaj nadużywania leków, papierosów i alkoholu.
• Ucz jak przezwyciężać trudności i radzić sobie w trudnych sytuacjach. Dotyczy to także sytuacji, gdy ktoś proponuje narkotyki.

JAK BYĆ BLIŻEJ Z DZIECKIEM?

Więź z dzieckiem buduje się od chwili jego narodzin. Bliskość, zaufanie, szczerość to efekty wieloletniej pracy. Jeżeli jesteśmy na co dzień blisko z dzieckiem, łatwiej nam zauważyć co je cieszy, co martwi i z czym sobie nie radzi. Kiedy dziecko dorasta, zwykle trudniej nam znaleźć wspólny język, bo zaczyna być inne – czasem dziwnie się ubiera, słucha niezrozumiałej muzyki i coraz bardziej się buntuje w wielu sprawach. Pomimo to staraj się poznawać, rozumieć i akceptować świat młodych.

Rozmowa jest podstawą dobrych kontaktów z dzieckiem,
a podstawą rozmowy jest uważne słuchanie.

Rozmawiaj ze swoim dzieckiem zawsze, wszędzie i o wszystkim. Im częściej z nim rozmawiasz, tym lepiej poznajesz jego świat, jego oczekiwania, marzenia, a także problemy.

Staraj się zawsze znaleźć czas na rozmowę, gdy dziecko ma problem. Rozmowa pomaga pozbyć się przykrych uczuć. Gdy czuje się bezradne i skrzywdzone, pozwól mu się wygadać, wypłakać i wyzłościć. Postaraj się je zrozumieć i mądrze mu doradzić. W żadnym wypadku nie bagatelizuj jego problemów.

Znajdź też czas, gdy chce się podzielić radością, sukcesem. Okaż swoje zadowolenie, pochwal, spytaj o szczegóły wydarzenia. Nie umniejszaj wagi sukcesu, powiedz, jaki jesteś z niego dumny. To mu dodaje wiary w siebie i jest zachętą do osiągania dalszych sukcesów.

Staraj się dostrzegać sygnały, że dziecko cię potrzebuje. Kiedy ma jakiś problem, nie zawsze poprosi cię o rozmowę. Jeżeli będziesz uważnie je obserwować, to z pewnością dostrzeżesz wszelkie zmiany. Czasem zaczyna cię unikać, a czasem stara się być blisko, „kręci się” i czeka. Zainteresuj się przyjaźnie, pomóż nawiązać rozmowę.

Stwarzaj warunki do luźnej rozmowy. Wykorzystuj naturalne chwile przy wspólnej herbacie, kolacji, na spacerze, stwórz nastrój do wieczornych „pogaduchów”, proponuj wspólne spędzanie wolnego czasu atrakcyjne także dla niego.

Okazuj zainteresowanie jego sprawami, ale nie wypytuj natarczywie. Poczekaj, aż samo zacznie mówić o tym, co się u niego dzieje. To ono decyduje, ile chce nam o sobie powiedzieć. Uszanuj to.

Rozmawiaj też o tym, co się u ciebie obecnie dzieje, o swoich kłopotach i planach. Pytaj je o zdanie w różnych sprawach i pokazuj, że liczysz się z jego opinią.

Opowiadaj o sobie. Dzieci lubią wspomnienia rodziców z czasów ich młodości. Takie opowiadania zbliżają, bo przypominają dzieciom, że ich rodzice też byli młodzi. Nie przedstawiaj się jednak wyłącznie kryształowo, powiedz, że także robiłeś błędy i uczyłeś się podejmować trudne decyzje.

Rozmawiaj na każdy temat, nie unikaj trudnych spraw. Zadbaj o to, żeby w waszym domu nie było tematów tabu. Rozmawiaj także o tym, czego się obawiasz. Bądź raczej doradcą niż ekspertem.

Chronimy Dzieci to program profilaktyki przemocy wobec dzieci, którego autorem i koordynatorem jest Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę.

Program adresowany jest do żłobków, przedszkoli, szkół podstawowych, gimnazjów, placówek opiekuńczo-wychowawczych, organizacji pozarządowych i innych instytucji, działających na rzecz dzieci. Jest to pierwszy program w Polsce, promujący bezpieczne organizacje i odpowiadający na potrzeby profesjonalistów i rodziców dzieci, w zakresie wdrażania standardów bezpiecznej dla dzieci organizacji.

Ideą programu jest przyznawanie certyfikatu „Chronimy Dzieci” placówkom, które spełniają wysoki poziom standardów ochrony dzieci oraz oferują wysoką jakość programów ochrony dzieci przed krzywdzeniem.

Celem programu jest zapobieganie i przeciwdziałanie przemocy wobec dzieci poprzez wprowadzenie Standardów Ochrony Dzieci przed krzywdzeniem. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, oprócz promowania wdrażania standardów, zapewnia również ofertę edukacyjno-szkoleniową, w celu podniesienia kompetencji personelu, rodziców i opiekunów w zakresie ochrony dzieci przed krzywdzeniem. Realizacja programu uwzględnia również dostarczenie dzieciom wiedzy na temat unikania zagrożeń oraz możliwości uzyskania pomocy i wsparcia w trudnych sytuacjach życiowych.

Realizacja programu Chronimy Dzieci przez placówkę oznacza, m.in. że:

• placówka posiada ustalone i spisane procedury interwencji w przypadku podejrzenia krzywdzenia dziecka
• placówka chroni dane osobowe i wizerunek dziecka
• placówka dba o bezpieczny dostęp dzieci do internetu
• placówka posiada ustalone i spisane relacje na linii dziecko-pracownik personelu
• pracownicy placówki są sprawdzani pod kątem niekaralności za przestępstwa z użyciem przemocy na szkodę małoletniego
• pracownicy są przeszkoleni z zakresu rozpoznawania symptomów krzywdzenia dzieci i wiedzą jak na nie reagować
• placówka oferuje dzieciom i rodzicom edukację na temat ochrony dzieci przed krzywdzeniem

Standardy ochrony dzieci – Szkoła

Placówka ustanowiła i wprowadziła w życie Politykę ochrony dzieci przed krzywdzeniem i zapewnienia im bezpieczeństwa.

1. Placówka posiada dokument Polityki ochrony dzieci przed krzywdzeniem.
2. W dokumencie Polityki ochrony dzieci przed krzywdzeniem zapisane są:

• procedury zgłaszania podejrzeń oraz podejmowania interwencji, które określają krok po kroku, jakie działanie należy podjąć w sytuacji krzywdzenia dziecka lub zagrożenia jego bezpieczeństwa ze strony osób obcych, rówieśników, członków rodziny oraz personelu placówki,
• zasady ochrony danych osobowych dziecka, które określają sposób przechowywania i udostępniania informacji o dziecku oraz zasady ochrony wizerunku dziecka, które określają sposób jego utrwalania i udostępniania
• zasady dostępu dzieci do internetu oraz ochrony dzieci przed szkodliwymi treściami,
• zasady bezpiecznych relacji na linii personel placówki – dziecko, określające jakie zachowania są niedozwolone w kontakcie z dzieckiem

3. Cały personel placówki, w tym wolontariusze, stażyści oraz praktykanci znają treść dokumentu Polityki ochrony dzieci przed krzywdzeniem.
4. Zapisy zawarte w dokumencie Polityki ochrony dzieci przed krzywdzeniem obowiązują wszystkich członków personelu placówki, w tym wolontariuszy, stażystów oraz praktykantów.
5. Dyrektor placówki wyznaczył osobę (osoby) odpowiedzialną (odpowiedzialne) za monitoring realizacji Polityki ochrony dzieci i rola oraz zadania tej osoby są jasno określone.
6. W placówce jest wyznaczona osoba odpowiedzialna za monitoring bezpieczeństwa sieci komputerowej.

Placówka monitoruje swoich pracowników w celu zapobiegania krzywdzeniu dzieci.

1. Rekrutacja pracowników w placówce odbywa się według zasad, które obejmują ocenę merytorycznego przygotowania kandydatów do pracy z dziećmi oraz sprawdzenie ich referencji.
2. Placówka uzyskała informacje z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach (gdy jest to dozwolone przepisami obowiązującego prawa).
3. Placówka uzyskała oświadczenia pracowników, wolontariuszy i stażystów dotyczące niekaralności lub toczących się wobec nich postępowań karnych lub dyscyplinarnych za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności oraz przestępstwa z użyciem przemocy na szkodę małoletniego – w przypadkach, gdy prawo nie zezwala na uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Placówka zapewnia swoim pracownikom edukację w zakresie ochrony dzieci przed krzywdzeniem i pomocy dzieciom w sytuacjach zagrożenia.

1. Rozpoczynając pracę w placówce wszyscy członkowie personelu, w tym wolontariusze, stażyści oraz praktykanci przechodzą szkolenie w zakresie ochrony dzieci obejmujące zapoznanie z obowiązującą w placówce Polityką ochrony dzieci.
2. Wszyscy członkowie personelu placówki zostali przeszkoleni w zakresie rozpoznawania czynników oraz identyfikacji symptomów krzywdzenia dzieci.
3. Wszyscy członkowie personelu placówki zostali przeszkoleni w zakresie odpowiedzialności prawnej pracowników placówki, zobowiązanych do podejmowania interwencji.
4. Wszyscy członkowie personelu placówki zostali przeszkoleni w zakresie procedury „Niebieskie Karty”.
5. Pracownicy placówki mają łatwy dostęp do danych kontaktowych lokalnych placówek, które zajmują się ochroną dzieci oraz zapewniają pomoc w nagłych wypadkach (policja, sąd rodzinny, centrum interwencji kryzysowej, ośrodek pomocy społecznej, placówki ochrony zdrowia).
6. Przynajmniej jeden pedagog/nauczyciel został przeszkolony w zakresie metod i narzędzi edukacji dzieci w obszarze ochrony przed przemocą i wykorzystywaniem oraz bezpieczeństwa w sieci i dysponuje scenariuszami zajęć oraz materiałami edukacyjnymi dla dzieci.
7. Wychowawcy klas zostali przeszkoleni w zakresie zjawiska przemocy rówieśniczej oraz metod i narzędzi działań profilaktycznych oraz interwencyjnych.

Placówka oferuje rodzicom/opiekunom edukację w zakresie wychowania dzieci bez przemocy oraz ochrony ich przed przemocą i wykorzystywaniem.

1. W placówce znajduje się tablica dla rodziców/opiekunów dzieci, na której zamieszczane są przydatne informacje na temat:

• wychowania dzieci bez przemocy,
• ochrony dzieci przed przemocą i wykorzystywaniem,
• zagrożeń bezpieczeństwa dziecka w internecie,
• możliwości podnoszenia umiejętności wychowawczych,
• danych kontaktowych placówek zapewniających pomoc i opiekę w trudnych sytuacjach życiowych.

2. Wszyscy rodzice zostali zapoznani z obowiązującą w placówce Polityką ochrony dzieci przed krzywdzeniem.

Placówka oferuje dzieciom edukację w zakresie praw dziecka oraz ochrony przed zagrożeniami przemocą i wykorzystywaniem.

1. W każdej klasie odbyły się zajęcia na temat praw dziecka.
2. W każdej klasie odbyły się zajęcia na temat ochrony przed przemocą oraz wykorzystywaniem.
3. W każdej klasie odbyły się zajęcia z zakresu profilaktyki przemocy rówieśniczej.
4. W każdej klasie dzieci zostały poinformowane do kogo mają się zgłosić po pomoc i radę w przypadku krzywdzenia lub wykorzystywania.
5. W każdej klasie odbyły się zajęcia na temat zagrożeń bezpieczeństwa dzieci w internecie.
6. W placówce dostępne są dla dzieci materiały edukacyjne w zakresie: praw dziecka oraz ochrony przed zagrożeniami przemocą i wykorzystywaniem seksualnym oraz zasad bezpieczeństwa w internecie (broszury, ulotki, książki).
7. W placówce wyeksponowane są informacje dla dzieci na temat możliwości uzyskania pomocy w trudnej sytuacji, w tym numery bezpłatnych telefonów zaufania dla dzieci i młodzieży.

Placówka monitoruje i okresowo weryfikuje zgodność prowadzonych działań z przyjętymi zasadami ochrony dzieci.

1. Przyjęte zasady i realizowane praktyki ochrony dzieci są weryfikowane – przynajmniej raz na rok.
2. W ramach monitoringu zasad i praktyk ochrony dzieci placówka konsultuje się z rodzicami/opiekunami dzieci.

„Apel Twojego Dziecka”

„Być babcią, być dziadkiem”

Ulotka „Nie bądź obojętny wobec przemocy”

„Jak z szacunkiem i miłością wyznaczać dziecku granice”

„10 kroków ku temu by stać się lepszym rodzicem”

„Bezbieczna więź – fundament na całe życie”

„Dorosnijmy razem – jak cieszyć się udanym rodzicielstwem”

„Uważaj na mnie! Myśl pozytywnie”

Film dokumentalny „Homo Tabletis”

Krótki wiersz o mediach społecznościowych „Look Up” (po angielsku)